هنر برای هنر

یک ترم؟ no shit

2011-06-22T20:34:00.000+04:30

با سلام خدمت خوانندگان محترم .(اگر کسی مانده باشد)
عذر می خوام از این غیبتم.
نمی خوام چرت و پرت درباره ی گذر زود زمان و اینکه چقدر زود گذشت و... بگم.
و نمی خوام پست ادبی و فلسفی و... بزارم، چون یک کم مغزم روغن کاری می خواد .
ولی بگم، ترم یک به سلامتی تموم شد.
در این یک ترم شاید بزرگ شده باشم ،شاید هم کوچک.
نمی دونم،ولی مهتاب دی 89 با مهتاب تیر 90 نباید زیاد فرق کنه...
جو عوض شده. من هم عوض شدم؟
سوال نهایی همینه...امیدوارم جوابش منفی باشه

whatever

2011-02-09T18:09:00.000+03:30

با سلام و عرض خسته نباشید.
این منم مهتاب .
به برنامه ی "whatever" خوش آمدید.
در اینجا من ,میزبان شما درباره ی بی تفاوتی های خود صحبت خواهم کرد.
بی تفاوتی اول:برای من مهم نیست که این ماه چند نفر از بازیگران هالیوود بچه دار شدند...به من چه؟؟ اونا کارشونو درست جلوی دوربین انجام بدن...بقیه اش به خودشون ربط داره...الکی هم اخبار ET رو اشغال نکنن.
بی تفاوتی دوم: معلوم نیست چرا هر سال مراسم اسکار رو انقدر بزرگ می کنن؟قراره 8 اسفند برگزار شه ,از الان دارن الم شنگه به پا می کنن.من که میدونم Colin Firth (وای. خیلی خوبه این بشر.) می بره...من که میدونم Christian Bale می بره..من گه می دونم Inception می بره...این ها حقشونه ببرن.
(همه ی این ها در صورتیه که آقایان اسکار الکی تجاری بازی در نیارن.)
بی تفاوتی سوم:من چند روزی می شه که کلا بی احساس و بی تفاوت شدم..گفتم این برنامه رو راه بندازم تا شاید با ابراز این حالتم بتونم زودتر از دستش خلاص شم .

شما نیز با ارسال نظر, درباره ی بی تفاوتی های خود صحبت کنید.

مرسی از این که در این برنامه با من همراه بودید.

خدا حافظ.

the king's speech

2011-02-02T22:03:00.002+03:30

جدیدا کم شده بود که فیلمی ببینم که خیلی روم تاثیر بذاره.
ولی پریشب فیلمی دیدم که واقعا روم تاثیر گذاشت.
The King's Speech
نمی خوام پلات فیلم رو بگم .فقط می خوام بهتون بگم این فیلم چه چیز هایی بهم یاد داده.
من کلا آدم شجاعی نیستم. یعنی از نظر فیزیکی شجاعم،منظورم اینه که اگه بگن برو بانجی جامپینگ میرم. ولی از نظر اجتماعی شجاع نیستم.
یعنی اگه بهم بگن توی روی فلان آدم برو وایسا بگو نه... برام کار سختیه،انکار نمی کنم...از این لحاظ آدم مرددی هستم.(دوست ندارم بگم ناتوانم.)
یا مثلا از مدرسه فرار نمی کردم..(با اینکه دلم به شدت می خواست) چون از مدیرمون می ترسیدم.

نمی خوام بگم من مثل شخصیت اول این فیلم هستم و این شخصیت همین مشکل منو داشته.

نه موقعیتش زمین تا آسمون با من فرق می کرد

فقط می خوام بگم که این فیلم شجاعت رو به من نشون داد..

می گم "نشون داد" به این دلیله که اصل شجاعتو من باید یاد بگیرم.شخصیت فیلم دائم به دنبال یاد گیری شجاعت بود.(به نحوی ،نه دقیقا.)

امیدوارم در آینده کم کم یاد بگیرم.

پ.ن: درباره ی ارزش هنری فیلم (همون طور که گفتم ) چیزی نمی گم... همین کافیه که بگم اگه اسم فیلمو سرچ کنین می بینید چقدر نامزد دریافت جایزه های مختلف از جشنواره های فیلم شده..

قبولی

2011-01-30T12:23:00.000+03:30

وای!!
بالاخره رسید.
نتایج اومد.
من قبول شدم.
دانشگاه هنر تهران. رشته ی طراحی صنعتی!!!
خیلی خوشحالم :)

آینده را چه باک؟

2011-01-20T11:16:00.000+03:30

واقعا از فکر کردن دیگه خسته شدم.
آخه حالا بهمن میاد و نتایج کنکور عملی می رسه.
بعدش میرم دانشگاه.
بعدش مدیکال..
بعدش چه و چه و چه..
آخرش که چی؟
احوالات من یعنی چی؟؟؟دیوونه شدم؟
آینده واسم مهم نیست..
دیگه به کار هیچکی کاری ندارم..
خوبه یا بد ؟

این که دیگه همیشه یک صورت بی تفاوت دارم..بده؟؟

حضرت والا

2011-01-13T11:24:00.000+03:30

سلام
دیروز برای اولین بار بعد از تصمیم گرفتن در مورد تغییر رشته، به دیدن یک تئاتر رفتم.
کاری از حسین پاکدل.
حضرت والا.
موضوع ته مایه ی تاریخی داشت..
ای یک نقد نیست...من توی جایگاهی نیستم که بخوام چیزی رو نقد کنم.
ولی در کل خوشم اومد...غم انگیز بود.. ولی زیبا
طراحی صحنه اش خوب بود.
گریم خوب بود..
و بازی ... همه ی بازیگران نظر من رو جلب کردن
اول اجرا اندکی قاطی کردم...نسبت های بین کاراکتر ها مفهوم نبود..
ولی کم کم دستم اومد...
خانم رضوی 3 تا نقش داشت که با اینکه لباس های هر سه نقش اندکی شبیه بود ولی ایشان با تغییر صدا خوب توانستند نقش ها را برای بیننده تفکیک کنند
زمان ها در همدیگر تاب می خوردند ...ولی همه چیز قابل درک بود..

همین قدر می گویم بس است ..بروید ببینید :)

fast forward?huh

2011-01-07T21:53:00.000+03:30

دوگانگی
می خواهی زمان زودتر بگذرد تا به نتیجه ات برسی
ولی از آن طرف نگرانی که اگر دکمه fast forward رو فشار بدی ،چیز های با ارزشی رو از دست بدهی
دوباره از طرف دیگه این انتظار کشیدن آدم رو پیر می که.
آخر که نگاه می کنی می بینی که اصلا دکمه fast forward وجود نداره
در نتیجه از کاتالیزور استفاده می کنی
کاتالیزور های خوب : اینترنت، پیانو زدن، کتاب خواندن ، خیالبافی،ولگردی با دوستان.

صبر طلاست

2011-01-05T22:13:00.000+03:30

امروز داشتم ماشینو از پارکینگمون در میاوردم.
یکی توی کوچه بهم راه داد...منم خواستم زود راهو براش باز کنم,عجله کردم و کوبوندم به یک پرایدی که توی کوچمون پارک شده بود...
پراید هیچیش نشد...البته ریو ی سفید ما که کشیده بود به سپر نسبتا بلند پراید سیاه شده..
منم خیلی عذاب وجدان دارم...
ولی بابام گفت اصلا اشکال نداره
اگه انقدر عجله نکرده بودم که زودتر از پارکینگ در بیامو یک کم طرف چپمو نگاه می کردم این اتفاق نمی افتاد.
البته من آدمی نیستم که افسوس اشتباه هایی که کردم رو بخورم...
فقط حوصله چیزیه که من چند وقتیه کم دارم..
و تصمیم گرفتم حوصله ام رو زیاد کنم تا حد اقل به خودم آسیب نرسونم :S

خرس قطبی

2011-01-04T12:10:00.000+03:30

می خوام به مهمونی خرس های قطبی دعوت شم.
خیلی منتظر هستم
ولی نتیجه هنوز یک علامت سواله
معلوم نیست نتیجه خوب باشه یا بد

چقدر خوشبختیم!!!

2010-12-29T14:58:00.002+03:30

چقدر کورم!!!
نمی بینم چقدر خوبی دور وبرم ریخته..
هر وقت یه چیزی رو می خوام به دست بیارم می گم..اینو بگیرم دیگه هیچی نمی خوام..خوشحال ترین آدم روی دنیا میشم.
میگم: این کارو کنم دیگه همه چی درست می شه..
ولی وقتی به چیزی که خواستم می رسم ، مدت زیادی نمی گذره که ذهنم پر خواسته های جدید می شه و باز شروع می کنم به ناله کردن.
ولی دیگه تموم شد.
چشمامو باز کردم.چیزهای خیلی کوچیک تو دنیا هست که میتونه منو خیلی خوشحال کنه. چیزهایی که نبودنشون بدبختی واقعیه.
چیزهایی مثل خانواده،سلامتی،این که جنگ نداریم،زلزله نیومده،شب راحت می خوابیم و...
بعد به این نتیجه رسیدم که آرزو هایی که دارم..حتی اگه بهش نرسیم هم ضرری بهمون نمی زنه...
چیزهایی مثل داشتن ipad ، مهاجرت به کانادا ،رفتن به فرانسه،درس خواندن در UCLA یا emily carr..
اینا اگه نشه هم ملالی نیست...من که خانواده ام پیشم هستن و شب راحت سرمو میذارم رو بالش.
و برای این که انقدر خوشبختم می خوام تشکر کنم از عالم هستی و خدایی که همشو آفرید.
کلمات زیادن : merci-ممنون-thank you-متشکرم.
چرا نگیم؟

چرا برای هر چی داریم ممنون نباشیم؟

پ.ن:ماهی هامو آوردم بالای صفحه. جاشون تنگ بود..دیگه بزرگ شدن ...فلس هاشونو هم رنگ کردن

غرق شده ام...چه باک؟

2010-12-24T19:42:00.000+03:30

غرق شده ام..
بیرون آمدن از این دریا خیلی کار سختی است.
موج هایش به بدنم می خورد و من ازهیجان ضربان قلبم تند می شود.
این دریا برای من مانند ساحل است.
مردم در ساحل خودشان به من بگویند غرق شدی...می گذارم در فکر بیهوده ی خود بمانند.
من در واقعیتی بالقوه غرقم...که چی؟
و در این دریا آن قدر می مانم که بالقوه ام به واقعیتی واقعی تبدیل شود..

‍پ.ن:ببخشید انقدر دیر دیر می نویسم...مغزم اندکی صنعتی شده :)

من برگشتم ... ......خیلی عوض شدم

2010-11-20T08:43:00.004+03:30

سلام ببخشید که نبودم..
همه اش در حال تغییر و تحولم..
شک درباره ی رشته ام کردم برای همین گفتم یه چند ماهی بشینم با خودم فکر کنم...
حالا بی خیال
در این چند ماه من دوباره برگشتم به وضع غرب زدگی که چند سال پیش داشتم..
هم چنین تصمیم گرفتم تا موقعی که ایران هستم طرف رشته ی تئاتر نرم..عوضش طراحی صنعتی بخونم و وقتی کارم درست شد
در UCLA سینما بخونم..البته به صورت تفریحی ...نه برای رشته ی اصلی
کار پیدا کردم...زبان درس میدم به بچه های خیی کوچیک.. 8 تا 11 سال حدودا.
نه من عوض نشدم علایقم هم عوض نشده...دیدگاهم نسبت به بعضی چیز ها عوض شده...همین.
خوب الان هم منتظر اعلام نتایج نیمه متمرکزم...تا ببینم طراحی صنعتی قبولم یا نه...

چه خوشم!!!

2010-09-15T17:37:00.001+04:30

سلام بر همه
متحول شدم
این پروسه چند هفته طول کشید
برای همین به اینجا نیامدم.
چقدر زندگی زیباست.

فقط خواستم بگم هستم.

فعلا حرفی برای زدن ندارم..

تصمیم دارم کمی سکوت کنم.

ناراحتی در پس خوشحالی

2010-08-29T18:08:00.001+04:30

چند اتفاق بد می تونه هم زمان رخ بده؟؟
4 روز پیش خوشحال ترین آدم روی دنیا بودم..
ولی شنبه صبح که بیدار شدم فهمیدم شناسنامه ام گم شده...
تازه امتحان عملی رانندگی هم رد شدم.
ناراحتم..
اگه شناسنامه ام پیدا نشه چی کار کنم؟؟؟
حس می کنم جزء بی فایده ای در کهکشانم

عینک بابابزرگ

2010-08-17T18:43:00.004+04:30

عینک بابابزرگم گرد گرفته است..
ولی وقتی پشت پنجره است و نور بهش می خوره تازه می فهمم اون گرد و غباراست که عینکش رو خوشگل می کنه
پ.ن:عکس از خود من...نظرتون؟

سیاه و سفید

2010-08-13T21:19:00.002+04:30

سر درد و متلک های روزانه.
چه جوابی دارم که بدم؟
اصلا جواب دادن درست است؟
آیا من زیادی کینه به دل می گیرم؟
آی به دانه دانه ی کلمات ارزش مثبت یا منفی می دهم؟
خاکستری نمی بینم؟
بی تفاوت نگاه می کنم...با این چشم های خمارم.
سعی می کنم قوز نکنم.
ولی باز می گویند متفاوتی...
متفاوت خوب یا بد؟
نمی گویند.
آن ها سیاه و سفید می بینند مرا.

زندگی قبلی درخت من

2010-08-08T09:40:00.000+04:30

کد 5752 رشته ی نمایش دانشگاه تهران
-این انتخاب اول و آخر منه!!
-مطمئنی؟
100%
-دیگه چی؟
-بقیه اش زیاد مهم نیست...ولی انتخاب پنجم عکاسی متمرکز...که اگه کنکور عملی تئاتر قبول نشدم، برم.
-هوممم
-قبول میشم
-آره بابا...نگران عملی هستی؟
-نه...نمی دونم...فقط می خوام کلاس هاش زودتر شروع بشه.
-هوا امروز خیلی خوبه..
-کجاش خوبه؟؟؟
-برای من که درختم، عالیه..
-مرگ یک فروشنده رو خوندم..
-قشنگه.
-تو از کجا می دونی؟تو که نمی تونی کتاب بخونی.
-من همه ی این نمایش نامه ها رو توی زندگی قبلیم خوندم..
-چی؟مگه توی زندگی قبلیت کی بودی؟
-راهنماییت می کنم...من توی تئاتر و فیلم اتوبوسی به نام هوس بازی کردم....کلی معروفم کرد.Actor’s studio هم درس خوندم...
-الکی نگو..ببین..اون کسی که تو میگی سال 2004 مرده...ولی تو از خیلی وقت پیش اینجایی!!
-مهم نیست چی فکر می کنی.... مهم اینه که من همونم...می خوای دیالوگ های Stanley رو برات کامل بگم؟؟
-مهم اینه که توالان درخت منی و من دوست دارم.
-ولی تو من قبلیمو بیشتر از من الانم دوست داری...عکسشو زدی به دیوار.
- اخه من که همیشه دارم با تو حرف می زنم نه با اون عکس!!
-...
-بیا دیالوگ های Stanley رو برام بگو.. منم میشم Stella ...یا …blanche
-باشه.مرسی حالم بهتر شد.

چه زود!!

2010-08-02T13:47:00.002+04:30

بلاخره نتایج کنکور اومد..
اصلا فکر نمی کردم انقدر زود بیاد.
دیشب که از اردو برگشتم با خیال راحت نشستم روی کانپه تا پاهایی که از آب یخ تنگه واشی سر شده بود یک کم حال بیاد.
یک دفعه گوشیم زنگ زد...نوا بود.
-سلام خوبی؟چی شد رتبه ات؟
-فردا میاد نتایج خوشحال
-من الان رفتم نتایج بود.
همون جا گوشی رو قطع کردم رفتم دیدم.......... بله....
جونم داشت بالا می اومد...
رتبه کشوری 44

رتبه در زیرگروه 4 (نمایش و تئاتر و سینما) :28
تا نیم ساعت لال شده بودم....

عجب شک عصبیی!!!!

دوست دارم خودم باشم

2010-07-29T15:29:00.000+04:30

گاهی به تو می گویند چه کنی، و چه نکنی،
چه کسی باشی یا نباشی
چه رفتاری داشته باشی یا نداشته باشی
و تو گاهی مجبوری به امر بقیه گوش کنی،
نه، نگو "هیچ وقت اجبار در کار نیست".
این حرفی است محال...
می خواهم بگویم که مهم این است که تو در رویاهایت و در تفکرت،
آنی باشی که ایده آل توست.
آن منی باشی که دوست داری...
آن شغلی را داشته باشی که آرزویش را داری.
آن رفتاری را داشته باشی که دلخواه توست.
وسط خیابان جیغ بزنی و قهقهه ها را سر نهی
چون در رویاها یت
کسی نیست که تا جیغ بزنی یا قهقهه بزنی به تو زل بزند.
با آن نگاه های تحقیر آمیزش،
تو را قضاوت کند.
در رویاها.
مرز بین واقعیت و رویا کجاست ...حقیقتا؟؟

tea party

2010-07-21T11:29:00.001+04:30

بالکن تالار وحدت طبقه ی سوم...
راحتی محض...
به سقف که نگاه می کنم و اون لوستر بزرگ رو می بینم یاد بچگی هام می افتم
دوست داشتم یک پروانه بودم و توی یک لوستر خیلی بزرگ زندگی می کردم.
نور زیبا...
مهمونی های کوچک می گرفتم و بقیه پروانه ها رو به صرف چای دعوت می کردم.

کاش بالهایم بنفش بود.
کلا سقف تالار وحدت مکان خیلی خوبی برای زندگی کردنه.
کاش چراغ هاشو هیچ وقت خاموش نکنن.

غم؟؟؟غم؟؟یا..........خیلی غم؟

2010-07-20T14:17:00.000+04:30

همه این موضوع رو قبول دارند که غم در مشرق زمین به صورت اغراق شده ای وجود داره.
خوشمون میاد گریه کنیم..
خود من هر وقت گریه ام می گیره میرم جلوی آینه خودمو تماشا می کنم از بچچگی این طوری بودم.
ولی دیگه خسته شدم.
حس می کنم مردم غربی(!) غم در فیلم هایشان به صورت تعدیل شده یافت می شه.یک فیلم دیدم،چند روز پیش.
نام نمی برم، ولی این فیلم مرگ رو به صورت فوق العاده ای زیبا ترسیم کرده بود.
اشک هایی که من بخاطر این فیلم ریختم واقعا بخاطر حس کاتارسیس بود.....
عوضش چند روز پیش یک فیلم فارسی دیدم،بازم نام نمی برم
لحظه لحظه ی فیلم پر گریه بود.فکر کنم با اشکهای بازیگراش قشنگ 7 ،8 بطری آب قوره می شد درست کرد...
کاش وسطش یک آنتراکتی بود....یک صحنه ی لطیف..
پیچاره مادرم دست درد گرفته بود...
در هر صورت....
نمی خوام بگم ماها بدیم وغربی ها خوبن...متنفرم از این نوع عقاید..
ولی اگه یک کم معتدل تر ناراحت می شدیم خیلی خوب بود
ولی مگه دست خودمونه، شاید بخاطرروابط نزدیکیه که ما با اطرافیانمون داریم، که رفتنشون رو انقدر برامون سخت می کنه.
نتیجه ای نمی خوام بگیرم،فقط می خواستم این موضوع رو مطرح کنم...
نظرتون چیه؟

تعبیر چیست؟

2010-07-17T13:32:00.001+04:30

اینجا، آن کلاس نقاشی است که همیشه در خوابهایم به آنجا می روم .به طبقه ی بالا می رسم و وارد کلاس می شوم همه پشتشان به من است. چه اتاق پرنوری است !با اعتماد به نفس سلام بلندی می کنم....
سکوت
هیچ کس سر بر نمی گردانند تا به من سلام کند.
حتی monsieur Robert هم جوابم را نمی دهد .
یکی از خانم ها سرش را بر می گرداند ومی گوید کلاس شما امروز کنسل شده .الان کلاس مجسمه سازی برگزار می شه.
مجسمه های روی میز خیلی عجیببند.مرد های به دار آویخته شده.کودکان لخت وخفته.
کمی در راهرو قدم می زنم...
به پنجره ها نگاه می کنم.نرده هایی به آن پنجره زدند .مانند زندان.
اتاق دیگر پر نور نیست.
گوشه ی کلاس یک کتاب فیزیک می بینم که اسم من روی آن است.
برش می دارم .بازش می کم...پرفرمول است....نور اتاق کم می شود و به سیاهی می رود
بیدار می شوم.
درختم به من سلام می کند.

الان نگران چی بودم؟

2010-07-10T14:40:00.002+04:30

هر چقدر هم سعی کنی آخرش نمی شود از دستش رها شد
نوعی بیماری لا علاج است.
وقتی نگران مساله ای هستم اعصابم خورد می شه که چرا نمی تونم یک لحظه خیالم راحت باشه وپامو دراز کنم بشینم و نفس های عمیق بکشم و از لب پنجره با درختم حرف بزنم.
بعد از اون طرف وقتی نگران هیچ چیز نیستم و مغزم خالی از هرگونه نگرانیست، با خود فکر می کنم که حتما یه چیزی یادم رفته که الان انقدر بیخیالم و اونوقت اونقدر می شینم با خودم فکر کی کنم که چی بود که باعث نگرانی من شده بوده و من الان فراموش کردم که چی بوده؟؟؟
این طرز تفکر منو تبدیل کرده به یک آدم وحشی و عصبی.و کمی افسرده و بد عنق.....
من تیک گرفتم!! من که نباید توی سن 18 سالگی اینطوری به خاطر اعصاب تیک بگیرم!!
چه می توان کرد؟؟
فعلا نگرانی اصلی من اینه که فردا دارم مهمونی می گیرم و می ترسم به مهمونام زیاد خوش نگذره...
فردا نگرانیم اینه که نکنه توی مهمونی چیزی بگم که نباید می گفتم..
پس فردا نگرانیم اینه که نکنه تو کنکور رتبه ام خوب نشه
و همین طور شاید تا آخر عمرم مضطرب باشم
تصمیم هایی گرفتم که دیگر اینطور نباشم ولی هنوز به نتیجه ای نرسیدم....
البته شاید یک هفته از کنکور بگذرد بهتر بشم.....
Who knows?

طبیعت بی جان، ولی جاندار

2010-07-04T11:37:00.001+04:30

گذشت
پا را از در بیرون گذاشت ولی قفلی بر در دیگری بود.
خلا
چرا صداها شنیده نمی شد؟
واکنش های پیش بینی شده کاملا اشتباه از آب در آمد.
نه دادی نه فریادی .فقط سکوت.
و گوی های درشت زل زده به نا کجا.
گذشت.

صحنه ی جدید، نقش جدید و صبر

2010-05-14T21:47:00.002+04:30

صحنه ی زندگی در مقابل دیدگانم تنگ است
نقشم کم است
صحنه ای بزرگتر آن طرف این راه روی تاریک است.
کمتر از دو ماه دیگر...وارد آن صحنه ی عظیم می شوم
دارم خود را برای ایفای نقشم آماده می کنم
اولین باری است که نقش اصلی را بر عهده دارم.
این جا دیگر منم و خودم وبقیه ی دنیا
تماشاگران.
کمتر از دو ماه...

Have I gone completely mad??

2010-04-16T12:00:00.002+04:30

دیگه نمی تونستم صبر کنم. رفتم و از یک دست فروش فیلمو با کیفیت پایین خریدم.
نشستم به دیدن فیلم.
الان اصلا نمی خوام فیلم رو نقد کنم چون دارم یه کتاب درباره ی نقد فیلم می خونم وتازه می فهمم هیچی حالیم نیست و یکی دو سال ( حداقل) طول می کشه تا تازه بتونم یه نقد آبدوغ خیاری.....درباره ی یه فیلم بنویسم.اونم یه فیلمی که کارگردانش تیم برتون باشه و پر از استعاره ها و کنایه ها ی مختلف.
فیلم Alice in wonderland رو می گم.
همون طور که بالا گفتم فیلم رو نقد نمی کنم. چون نمی تونم نقدش کنم.در اون حد نیستم هنوز.
ولی مثل یک تماشاگر معمولی می گم چرا از فیلم خوشم اومد:
- موضوع فیلم عالی بود همون موضوع کلاسیک جدل بین خیر و شر (گفتم وارد درون مایه و لایه های زیرین نمی شم..فیلم خیلی بیشتر از جدال خیر و شر بود ....)
- تغییر پیاپی لهجه ی شخصیت hatter (جانی دپ) از انگلیسی اصیل به اسکاتلندی انقدر عالی و ناب بود که من سر جام میخکوب می شدم.
- طراحی لباس و صحنه هم که دیگه بدیهیه که باید خوب باشه.
- در عین این که خیلی شبیه به کارتونش بود ولی کاملا با کارتونش فرق می کرد.
- طرز حرف زدن ها ...مخصوصا گربه...وای..

بله می دونم...کاملا دیوونه شدم..
فیلم رو ببینید.
من میرم درس بخونم.
ببخشید که این پست انقدر شیر تو شیر بود...کنکور دارم آخه!

آرزوهای بعد از هفت خوان

2010-03-27T20:31:00.002+04:30

همه یک آرزوی بزرگ برای بعد از کنکور دارن و وقتی یادش می افتن ذوق می کنند و مثل یک booster باعث می شه بهتر درس بخونن.
مهتاب هم از این آرزو ها داره.
برای مامانش اینجوری تعریف می کنه:
مامان، می خوام کنکورمو که دادم یه دوربین بگیرم،قیمت هم کردم بدون لنز 500 تومن. با لنزش می شه 600 تومن،قلم مو ها و آبرنگم هم بر می دارم باlaptop و یه I pod پر از آهنگ های Aznavour و James blunt و کیوسک.میرم فرانسه. یه موتور پژو می خرم،عینک ray ban میزنم ، کوله پشتیم هم بر می دارم از صبح تا شب می رم دور پاریس رو می گردم.موزه ی لوور و ..همه چی.عکس می گیرم. نقاشی می کشم....وای مامان.موهامو باز می زارم که باد بپیچه لای موهام.همه اش هم آهنگ la Boheme رو گوش می کنم.فیلم می گیرم.....
بعدش می رم سوار موتورم می شم، می رم طرف جنوب فرانسه. طرف کن.طرف نیس.تو و بابا و دایی هم اونجا یه خونه rent کنین.دایی که اونجاهارو وارده. بعد من میام اونجا شماها رو می بینم.میرم تو کوچه باغ ها عکس می گیرم ،نقاشی می کشم.
یه پیراهن لیمویی می پوشم، می رم وسایل غذا رو می گیرم و از مغازه دارها عکس می گیرم..... وای...
خلاصه یه 20 روزی هستیم بر می گردیم. ...دیگه.
این هم از آرزوی مهتاب.....پایه اش نزدیک به وقوعه ولی حالا موتورشو خیلی باید سعی کنه تا جور بشه و به توافق برسن.....
شاید بخونین به نظرتون خیلی مسخره بیاد ولی..
حالا ببینیم پایان این داستان چیه ؟!

فعلا،شاید،خداحافظ

2010-03-23T21:32:00.001+04:30

بهار فرا رسید و من هم هنوز بسیار کم درس می خوانم.
تصمیم گرفتم به تلاش خود بیافزایم.از این رو ممکن است، این وبلاگ خیلی کم آپ شود.
شاید هم دلم پر شه و بیام، همه اش رو این جا تخلیه کنم.
در هر صورت اگر نیامدم.لطفا من رو فراموش نکنین.
برمی گردم.بعد از کنکور.
شاید هم زودتر.

می آیم

2010-03-14T10:42:00.000+03:30

پشه پیام آورد برایم ز بهار:
من دارم می آیم ...
به استقبالم بیایید
من با دامن سبزم به موسیقی باران های گهگاه می رقصم و هر وقت آفتاب بر آمد به احترام خورشید می نشینم.
می آیم تا مجسمه های خاکی دور هم جمع شوند.
می آیم که گل های باغچه ی مادر بزرگ با هم آواز بخوانند.
صدای زیبا ی همهمه ی بازار،
بوی گل سنبل و سیر و سرکه را می آورم.
بیایید و مرا در آغوش بگیرید، که دارم می رسم.
از پیله ی دل مشغولی هایتان بیرون بیایید. با من زیر درخت بید بنشینید و لحظه ای به هیچ چیز فکر نکنید.
بی صدا نمایش بزرگ زندگی را تماشا کنیم و همراه آن بخندیم و گریه کنیم.
تناقض زیبایی است.
در راهم.منتظرم باشید.

پ.ن 1: به خلآ رسیدم. حساسیت بدی نیز دارم.این دو با هم چه چیزی را نتیجه می دهند؟
پ.ن2:.بیتابانه منتظر فیلم Alice in wonderland هستم.
پ.ن 3: فیلم های fame,moudigliani,countess of Hong Kong, up in the air , توصیه می شود.
پ.ن4:من هر طور شده باید قبل از این که بمیرم با جانی دپ یک فیلم بازی کنم.

ادامه بده

2010-03-05T11:20:00.000+03:30

معنی نگاهت را نمی فهمم.
چرا آنگونه به من می نگری؟
آیا نگاهت محبت آمیز است؟تحقیر آمیز؟
آیا به دلیل پر حرفی هایم آن طور به من نگاه می کنی؟
نگاهت بعضی اوقات خالی است.انگار در این دنیا نیستی
چرا؟
خوب است .بگذار همانطور بماند.
بگذاز دنیای وجودت در پس نگاه دیوار مانندت بماند.
به بقیه چه مربوط که به چه فکر می کنی؟
فکر پرواز؟فکر شنا در یک قطره ی باران؟
فرقی نمی کند. همه اش مال توست و هیچ کس نمی تواند، این رویاها را از تو بگیرد.
و آن برق نگاه را برای همه به ارمغان بیاور.تا ما نیز رویا هایمان را فراموش نکنیم.

فقط اسم؟...نه...

2010-02-21T18:14:00.001+03:30

من به آسانی باور نمی کنم.
من به آسانی باور نمی کنم این افسانه ها را درباره ی نام هایی که می شنوم.
آن نامهایی که در کتاب ها آمده.
یاد گرفتن اسم های فراوان کاری است بس آسان .
ولی پی پردن به حقیقت است که سخت می نماید.

اشک حسادت

2010-02-13T18:22:00.000+03:30

در این چند روز اصلا خنده اش نمی گرفت....سر کلاس می نشست وبه نقطه ای محو نگاه می کرد و نصف حرف های معلم را نمی فهمید.
-بیا بیرون!
-همم؟
-بیا بیرون باز رفتی تو فکر؟ ابرو هات دوباره هشت شده.
-اه آره ..مرسی گفتی
به خنده دار ترین فیلم ها هم نمی خندید.ولی از اون طرف دم به ساعت گریه اش می گرفت.
اون روز که داشت princess and the frog رو می دید ..از این که توی فیلم یه پشه ی بی دندون مرد، گریه اش گرفت.سر فیلم fame باز آب قوره گرفت .(البته سر اون دیگه حق داشت .چون یک کلاس بازیگری رو نشون داد که عالی بود).
رفت پای پنجره اش ونشست.درختش براش دست تکون داد...ولی اون جوابشو نداد....به مردمی که از توی کوچه رد می شدند.، نگاه می کرد.دخترکی با مامانش داشت از دبستان بر می گشت، و درباره ی سختی امتحانش گلایه می کرد.دلش برای بچه های دبستانی می سوخت .تازه باید این همه سال را بگذراند تا برسند به پیش دانشگاهی.....

تازه او که رشته اش را دوست داشت، عاشق رشته اش بود، برای خود هدفی داشت، هدفی بزرگ که وقتی یادش می افتاد موهای بدنش سیخ می شد.با این حال، این چند وقت با اینکه درس می خواند ولی حس می کرد بازدهی اش کم شده...یاد دوستانش در انگلستان افتاد وفکر کرد:آنها سال دیگر راحت می روند دانشگاه، بدون کنکور.
ولی من، من تازه باید یک سال بخوانم ، بعدش، قبول می شوم، نمی شوم؟...
این فکر ها رهایش نمی کرد....حس حسادت عجیبی نسبت به دوستهایش داشت.....زمانی با آنها بود خوش وخرم...با هم در Weston park بازی می کردند.. و اصلا نمی دانستند کنکور چیست.خوب الانم هم نمی دانستند.فقط او بود که می دانست ......
نمی خواست ناشکری کند، چون قبلا چوب ناشکری هایش را خورده بود.برای همین.اشک هایش را پاک کرد و برای درختش دست تکان داد.

صدایشان می پیچد

2010-02-04T12:23:00.001+03:30

در کوچه باغ های ده می چرخد ونمی داند دنبال چیست.خانه ای،رودی،پنجره ای...
سرگردان و گیج از کنار درهای چوبینی که با گل میخ سر جایشان ایستاده اند می گذرد.
به کوه نگاه می کند و باز نمی داند دنبال چه می گردد.
به پیر مردی که سه تار می نوازد سلام می کند. چوبی را از روی زمین برداشته و همان طور که راه می رود بر دیوار های گلی باغ های مردم می کشد.پیرزن با چادرش دارد می رود پای درخت بنه.
درخت شاتوت سر دو راهی است و او بی خیال از کنار آن رد می شود.
تیر های چراغ برقی که تازه برای برق رسانی به ده نصب شده بود ،بد ریخت وبدقواره جلوی کوه قد علم کرده بود.راهش را ادامه داد .صدای سنگ ها زیر پایش به او آرامش می داد.
زمان انگار اینجا معنی نداشت..همه چیز گویی در خلا بود.هیچ چز تکان نمی خورد وتنها صدای دف وسه تار در گوشش می پیچید. دوباره به راهش ادامه داد.
به درختی رسید وبعد درختی دیگر تابی بر یکی آویزان بود.روی آن نشست و تاب خورد.
پیرزن پای درخت بنه رسیده بود و داشت برای درخت دف می زد.پیرمرد پایین کوه سه تار می زد. آن ها با هم زیباترین موسیقی جهان را می نواختند...
کسی نیست که نگاره گر این صحنه ی تاریخی باشد جز من و من باید این صحنه را در ذهنم..نه در دلم تا ابد ثبت کنم....

عجیب ترین و قشنگ ترین موجود دنیا

2010-02-01T21:30:00.001+03:30

از راه رسیدم..خسته از راه.....لبخند بی حالی بهشون زدم وگفتم
سلام..
بوسم کرد و گفت برو بالا لباساتو عوض کن..
هنوز به خاطر دیروز از دستش عصبانی بودم..و با اینکه میدونسم قسمتی از دعوای دیروز تقصیر من بود،ولی به روی خودم نیاوردم.
رفتم بالا ...
تا از در رفتم تو چشمم به یک جعبه کادو افتاد..تعجب کردم...
رفتم نزدیک و روبانشو محتاطانه کشیدم....
در جعبه رو باز کردم.. ونفسم حبس شد...
یک CD Beethoven for relaxation،سه تا کتاب از کاریکاتور های سامپه....
دو تا تابلوی کوچیک نقاشی ،که یکیش یک مرده که داره ساکسافون می زنه(صحنه ای که من دوست دارم توی فیلم بازی کنم)...
و...یک فیلم. وای...یک فیلم.....فیلمی که خیلی می خواستمش....."Life is beautiful"
اشکم در اومد....
دویدم پایین...و سفت بغلش کردم...
جیغ می زدم و دور پذیرایی می رقصیدم و گریه می کرم..
با خودم فکر کردم ،مادر ها عجیب ترین موجودات دنیان....
اصلا به فکر خودشون نیستن....به فکر تو هستند،بچه شون...

تو رو از خودت هم بهتر می شناسن
انقدر بچه شون رو دوست دارن که انقدر زود غرور خودشون رو می شکنن...

هیچکی به پاشون نمی رسه......

آه مرا نمی شنوی؟!

2010-01-25T16:14:00.002+03:30

پیانوش رو منتقل کرد به اتاقش....تنوع می خواست.گذاشتش لب پنجره.رو به بیرون.دقیقا جلوی درختش.همون درختش که چند داستان پیش سرما خورده بود.بعد نشست پشت پیانوش،شروع کرد به زدن.
درخت گفت:چی شد اومدی اینجا؟
-میخوام دیگه خود خواه نباشم ،می خوام برای تو پیانو بزنم نه برای خودم.
-می شه آهنگ "باغ مخفی" رو بزنی؟

_آره چرا که نه
شروع می کنه به زدن....همین جوری که انگشتهاش روی کلاویه می رقصه می پرسه:
_به نظرت چرا امسال برف نمی آد؟حتی بارون هم نیومد...تو دلت نمی گیره؟نمی خوای زمستون شه بخوابی؟
درخت از رقصیدن دست برداشت وگفت:
-بهمون گفتن که امسال باید بیدار بمونیم......
-چرا؟
-به خاطر اینکه به ساز تو برقصیم....
- نه، جدی
- من خودم امسال زیاد خوابم نمی اومد...ولی موضوع کلی یه چیز دیگه است.
- بگو دیگه..
- زمستون با اینجا قهره...
- چرا؟
- می گه خیلی بدبخت شدین..و می گه خودتون باعث بدبختب خودتون شدین...
- اگه اونجوریه چرا آسمون به حالمون گریه نمی کنه؟
- آسمون خیلی قویه اگه می خواست برای همه ی بدبختی ها گریه کنه..دنیا الان...همه اش آب بود.
- درخت جونم تو خودت تشنه ی بارون نیستی؟
- آسمون درد منو هنوز نمی دونه...و الا برام زار زار گریه می کرد.من دلم برای موسیقی بارونش تنگ شده..اگه نیاد من کم کم می میرم..من همیشه اونو با دست های باز می پذیرفتم....همیشه ه درد دلهاش گوش می دادم...همیشه توی بغل من گریه می کرد...ولی الان نمی دونه اصلا درد من...چیه ...نمیاد..
درخت دیگه چیزی نگفت ساکت شد....
روز بعد بارون شروع کرد به باریدن....مثل اینکه آسمون صدای درخت رو شنیده بود.

گل های نمکی....P و پرواز..

2010-01-13T13:19:00.004+03:30

چند وقتی بود به خاطر درسها نرفته بود سینما...
با خودش فکر کرد اگه فیلم های هالیوود رو توی سینما نشون می دادن....چه قدر حال می داد..اگه به جای اینکه DVD های فیلم های خارجی رو می گرفت می تونست بره سینما و فیلم ها رو با صدای دالبی ببینه چقدر جو گیر می شد...نه شاید این موضوع زیاد براش خوب نباشه...
یاد چند سال پیش افتاد که برای اولین بار دزدان دریایی کارائیب رو تماشا کرد.....تا فیلم تموم شد چاقو برداشت و روی دستش حرف
P رو کند.....که یعنی مخفف Pirate
به دستش نگاه کرد،هنوز رد اون زخم روی دستش کاملا معلوم بود...با اینکه اون موقع باباش خیلی دعواش کرده بود ولی خودش اون P رو خیلی دوست داشت.
توی ذهنش فیلم های روی اکران رو دوره کرد:"برم هرشب تنهایی؟ نه تابستون نقدشو رفتم..ولی خیلی قشنگ بود..دوباره برم؟ نه..." اون دفعه ای که رفته بود حالش خیلی عوض شده بود....عینک باباش رو به چشماش می زد ومی رفت جلوی آینه دماغشو جمع می کرد.. بعد عینک رو در می آورد،یه دیالوگ می گفت و گریه می کرد...
سر شام نمک دون رو بر می داشت وروی میز نمک می ریخت . با نمک ها گل می کشید....باباش دوباره دعواش کرد گفت چته؟مهتاب گریه اش گرفت...
آخر تصمیم گرفت بره فیلم شبانه...
توی راه یاد موقعی افتاد که کلاس چهارم بود..همه اون موقع دیوونه ی هری پاتر بودن خوب اینم همینطور..ولی یک کم اغراق آمیز تر...باباش برای تولدش یک جاروی بزرگ درست کرد.....
نزدیک بود با اون جارو از طبقه ی چهارم پرواز کنه...
وسط خیابون خشکش زد.....
وقتی خودش بازیگر شه چی؟ !!نکنه اون موقع هم اون قدر تحت تاثیر نقشش قرار و دیگه نتونه بیاد بیرون؟!
نکنه.......

خودمونی با خدا

2010-01-07T09:44:00.001+03:30

چهار سال پیش پسر دایی کوچولوی من یک نقاشی کشید وبه من نشون داد....نقاشی یک صورت خیلی مهربون توی آسمون که داشت با چشمهاش می خندید...از اون نقاشی های کودکانه که معصومیت جالبی توشه...
ازش می پرسم:
مهرداد اینی که توی آسمون کشیدی کیه؟
میگه:خداست.
همینطور که به چشمای مهربون خدا نگاه می کنم به این نتیجه میرسم که هیچ هنرمندی نمیتونه دست به ساخت چنین شاهکاری بزنه....

دیشب توی تختم دراز کشیده بودم و پتوم رو بغل کرده بودم وزار زار گریه می کردم....حس می کردم هویتم رو گم کردم..
دهنم رو باز می کنم تا با خدا حرف بزنم.....مثل یه دوست
می گم:سلام خدا خوبی؟اون بالاها خوش میگذره؟
چرا هر وقت باهاش حرف میزدم اون نقاشی توی ذهنم بود...؟اون قیافه ی مهربون.....اون نقاشی برای من همیشه نماد خدا بوده...
ببین خدا من خیلی دوست دارم نمایش بخونم...ولی دیگه از خستگی درس......حس می کنم...شاید دیگه خودمو گم کردم...به نظرت انقدر اراده دارم که آیندمو خودم بسازم؟
خدا:اگه از الان بگم بقیه ی زندگیت برات لوس نمیشه؟
اگه بگم میرسی که دیگه تو برای رسیدن به چیزی که میخوای تلاش نمی کنی!
من:چرا !!اتفاقا تلاشمو بیشتر می کنم
خدا:نه!! فکر می کنی...من که تورو بهتر از خودت میشناسم میدونم...
من:یعنی من الان باید کلی جون بکنم..آخرش ندونم نتیجه می ده یا نه؟!
خدا:زندگی اینه گل من...
من:پس حد اقل یه سرنخ بهم بده...
خدا گفت:وقتی من یک علاقه ای رو توی دلت گذاشتم پس یعنی توانایی این رو داری که بهش برسی....

فقط 30 تا تیک تاک

2010-01-03T12:30:00.001+03:30

موضوع چیه؟مساله چیه؟این که باشیم یا نباشیم؟بودن یا نبودن؟
چرا چراغ ها روشن می شوند و بعد شب ، روز می شود وروز، شب؟چرا چراغ هامون رو باید پیوسته روشن وخاموش کنیم؟
خدا رو شکر توی سیاره ای بزرگ هستیم که هر 12 ساعت یک بار باید چراغها را خاموش و روشن کنیم...نه هر دو دقیقه یک بار..
چون اونجوری الکی وقتمون میگذره
چرا وقت می گذره؟
عقربه ی ساعت خوشحاله چون هر وقت 60 بار تیک کرد یعنی با 30 بار تیک تاک،دوباره بر می گرده سر جای خودش ودوباره شروع می کنه.تیک تاک تیک تاک
ولی ما ..ساعت عمرمون فقط یک دقیقه کار می کنه وقتی عقربه مون رسید سر 12 دیگه دوباره تیک تاک نمی کنه.همون جا می مونه...تا ابد
اما تیک تاک..اگه دقت کنین ساعت تیک تاک نمی کنه..تیک تیک می کنه...تیک تاک فقط توهمیه که ذهن ما دوست داره بسازه...چون آدم تنوع رو دوست داره و تصور این که ساعتش تیک تیک می کنه حوصله اش رو سرمی بره.....

ولی چون تیک تاک یک ریتم متناوبه بعد از مدتی خسته کننده می شه..و ساعت های بی صدا ساخته می شوند..
در هر صورت به هر حال توی ساعت هامون یک اشکال دیده می شه که باید درستش کرد..
ساعت هامون پیوسته..توی اون یک دقیقه ای که قراره عمر کنن نیاز به تعمیر دارند....

من منم .......من خودمم...من مهتابم.

2009-12-26T21:17:00.002+03:30

پارسال سر ادبیات این بیت خوانده شد:
هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود وارهد از حد ومکان،بی حد واندازه شود
یا یه چیزی تو این مایه ها.....
مهتاب درست همین موقع رو کرد به دوستش و گفت :مثل من!
دوست:نه.......تو حرفهات همیشه یکیست....ولی در نمودهای مختلف
مهتاب:چی؟نه....من هر روزدرباره ی فیلم های مختلف حرف میزنم
-دیدی...درباره ی فیلمهای متفاوت...همش درباره ی فیلم حرف می زنی...دیروزاین فیلمو دیدم..اون فیلمو دیدم..جانی دپ رو دیدم..
مهتاب:..........من درباره ی موسیقی هم حرف می زنم که.....درباره ی نقاشی...
-همش هنره تازه نیست
مهتاب:هنر همیشه تازه است..
-اگه تازه بود من خسته نمی شدم.
مهتاب:.......خوب اگه من درباره ی فوتبال چیزی می دونستم باهات حرف میزدم...مشکل من اینه که تار وپود وجودم هنره...ادعام نمی شه ها...اینجوریه کلا....این منم...من خودمم.....
نمی خوام زیاد گنده اش کنم ولی بعضی موقع ها از دستم در میره...اگه هنر تو ذهنم نبود انقدر پر حرفی نمی کردم...
ولی این منم.....من خودمم...

مسخ نه...رویا

2009-12-21T11:06:00.000+03:30

دراز کشیده روی تختش وبه سقف اتاقش نگاه می کنه.به سقف اتاق و تابلوی آرزو هاش نگاه می کنه..
کلاژی از عکس اسکار..بغلش یه ماشین بی ام و.یک کم اون طرف تر عکس یه دوربین که به طرفشه وداره ازش فیلم میگیره با یک کارگردان که داره سرش داد می زنه...یک کارگردان مولف بهتره...فیلمنامه هایی به اسم اون...یک خونه ی خوشگل....
و فقط این که بره جلوی دوربین...یا روی صحنه.......یا فقط اینکه بنویسه...ابله داستایوفسکی روی سینه اش
دمر خوابیده...11 صفحه اش رو خونده......اون یکی کتاب رو هم 30 صفحه اش رو خوند گذاشت کنار...
چرا کتاب ها رو این جوری میخوند؟خودش هم نمی دونست ...از هر کدوم هر شب 11 صفحه....قاطی نمی کرد ..نه...
موبایلش زیر بالشش ویبره میره...مژگان اس ام اس زده می گه...گربه هارو دیدم...عالی بود...یه اس ام اس می زنه ..می گه
آره میدونم.:)
دوباره به سقف خیره میشه...با خودش فکر می کنه ..."من یه بالرین هستم و دارم با فندق شکن چایکوفسکی
توی تابلوی آرزو هام می رقصم.....غمی ندارم....شادم و خوشحال.."
زندگیش الان رویاست...کاش بیدار نشه.....
ممکنه بیدار شه ببینه یک سوسک شده....مسخ
خواب خوب دیدن از هزار بار زندگی کردن بهتره...

یه دختر کور که توی مترو ساکسافون می زنه!!

2009-12-13T13:12:00.005+03:30

من صبح ها که سر حالم بیشتر اوقات سوار اتوبوس می شم می رم آموزشگاه....
خوب چرا مگه دیوونم؟وقتی تاکسی هست ...ده ساعت معطل اتوبوس شم؟خوب دلایلش زیاده ولی.....
علت اصلیش اینه که...من سوار اتوبوس می شم به چهره ی آدم ها وحالتی که روی صورتشون دارن دقیق می شم وتحلیلشون می کنم.برای همین زمان برام زود تر می گذره........دلیل دیگش اینه که بعضی موقع ها می خوام تمرین بازیگری کنم...میرم می شینم توی اتوبوس سعی می کنم گریه کنم بعد به مردم نگاه می کنم ببینم باورشون شده یا نه؟
مثلا با عصبانیت سوار اتوبوس می شم وکیفمو سفت می اندازم روی صندلی و گریه می کنم......تمرین خوبیه چون از توی نگاهشون واقعا می تونی بفهمی باور کردن یا نه...............
ولی بعضی موقع های دیگه که نمی خوام تمرین کنم...می شینم مردم رو نگاه می کنم....البته مردم اعصابشون در بعضی موارد خورد میشه....من نشستم زل زدم بهشون......البته تا نگاهم می کنم نگاهمو می دزدم.....
ولی بررسی حالاتشون خیلی خوبه....بعد از اینکه پیاده شدن سعی می کنم....اگه تیکی داشتن توی ذهنم ضبطش کنم وبه خودم یادآوری می کنم که حتما از این تیک ها وخرده حرکات جالب مردم...توی فیلم هایی که در آینده قراره بازی کنم استفاده کنم...خیلی باحاله........
هیچ حرکتی نکردن هم خودش جالبه چون یکی یه روز سوار شد همونطوری نشست....صاف....دستهاش رو پاهاش...جلو رو نگاه می کرد ...یک بار هم پلک نزد....
یا یک زنه .....لباش رو عین ماهی آروم باز وبسته می کرد.....
یه دختره وقتی خواست سوار بشه..دسته ی چترشو حلقه کرد به میله ی اتوبوس وخودش رو کشید بالا تا سوار شه..
اگه آیپاد خودتون رو هم با خودتون ببرین....و مردم رو نگاه کنین و موسیقی گوش کنین ...متوجه می شین کلا همه با هم ریتم دارنن.....
کلا از تصور خودم توی صحنه هایی از فیلمهایی که توی اماکن عمومی فیلم برداری میشه لذت می برم......
مثلا مترو........خیلی باحاله.....
چقدر باحال می شد اگه نقش یه دختر کور رو بازی می کردم که کنار ایستگاه مترو...ساکسافون میزنه....یه عینک دودی هم زده...
یا اینکه .............البته فیلم هایی که حول موسیقی می چرخه زیاد شدن..
می دونی نقش های متفاوت ونابی که کمتر بازی شدن....یعنی اصلا بازی نشدن...
وایسا وقتم برسه....یه کاریش می کنم.

همه چی آخرش به مراد من

2009-12-07T18:05:00.003+03:30

چقدر عمر آدمی زود می گذره................
همین پارسال بود من رشته ام ریاضی بود وعذاب می کشیدم از دزسهام.
ولی امروز....دفترچه ی کنکور اومد ومن گروه آزمایش هنر رو تیک زدم...پارسال اصلا این فکر رو نمی کردم.....
همه چی توی رویاهام بود....الان ماه ها خیلی زود می گذره...
مامان بابام میگن من سرتقم و به هر چی می خوام به طرزعجیبی می رسم....ولی هیچ وقت این موضوع رو باور نکرده بودم....اگه اونجوری بود الان دیپلمم ریاضی نبود که....هنر بود.ولی الان خوشحالم ریاضیه... ..عمومی هام عالین........الان هنر خوندنم راحت شده...............مرسی
ولی اون آرزوی نهاییم چی؟اینکه نقش آفرین شم؟کارگردانی کنم؟فیلمنامه بنویسم؟بشم مهتاب عبقری...
همون مهتاب عبقری که همیشه توی ذهنم می ساختم وبهش اسکار جایزه می دادم و روی فرش قرمز کن راه می بردمش.......
همون مهتابی که........توی یونیسف هم کار می کنه....همونی که توی جهان مطرححه کارنامه ی کاریش کلی کارگردان توپ داره.....جیم جارموش....رومان پلانسکی.......اصغر فرهادی........خودش کارگردانه.....
به اونها هم میرسم....مگه به اینش نرسیدم که هنر بخونم؟رسیدم دیگه؟اونم میشه. چرا نشه؟

و حالا درباره ی خود فیلم.........

2009-12-01T11:15:00.001+03:30

حالا درباره ی خود فیلم.....اصلا گفتنی نیست.....باید خودتون ببینین........اول که دیدم کیفیت تصویر منو مبهوت کرد ......چه قدر عالی آقای قبادی آهنگ رو با تصویر مچ کرده.....چه قدر خوب عناصر مدرن وسنتی با هم حل شده بود....عالی بود..
نشون دادن جاهای مختلف تهران....اون پیر مردی که پاسپورت و ویزا درست میکرد...شاهکار بود.
یک سبک از موسیقی هم تو طول فیلم نشون نمی داد. همه ی سبک ها رو نشون می داد از ایندی راک تا رپ و محلی...
اول فیلم هم آقای قبادی یک مونو لوگ گفت که فیلم رو به همه ی بیننده های توی ایران حلال می کنه.....

هیکس" هم نزدیک به آخر های فیلم آهنگ اینجا تهرونه رو خوند ...وای!!!!
من توی این فیلم هم می خندیدم وهم گریه ...
گزارش یک صحنه ی جالب منو به خنده واداشت ..باید ببینین تا بفهمین :
نگار و اشکان با همراهی نادر(بهداد) برای گرفتن ویزا به خانه ای خراب و وقدیمی میروند...
وقتی می رسند نادر به یک پیرمرد بسیار دوست داشتنی سلام می کند و می نشیند که با او گپ بزند
پیرمرد می گوید:این فیلم ها چیه به من دادی آخه؟
نادر میگه آخه فیلم چه جوری میخوای؟
پیرمرد(با لهجه ی ترکی):جنگی ....جنگی ...جنگی...آدم بکشه
نادر:چند نفر رو بکشه آخه؟
گیرمرد:100 نفر رو بکشه عاشق م باشه..
دوست پیرمرد می گه:آدم یا باید عاشق باشه یا آدمکش
نادر :بیا فیلم آوردم واست ...مارلون براندو...
پیرمرد:نه اینا قدیمیه ..نمی خوام.....
نادر :قدیمی؟تو اخه فیلم بازی آخه.......
(دیالوگ از این طولانی تر بود....من هر چی یادم بود نوشتم )
دیالوگ بین نگار ویک زن کور که توی همین سکانسه خیلی باحاله که دیگه نمی گم..
شنیدن کی بود مانند دیدن...حتما ببینین...خیلی عالی بود من نمی تونم یک صحنه رو به عنوان صحنه ی مورد علاقه ام انتخاب کنم.ولی کلا صحنه هایی هست که من دیدم خشکم زد......اون صحنه ای که نادر رو گرفته اند ودارند بازجویی می کنند.....حتما دقت کنید...خیلی نابه.
دیدن اینکه یکی داره با گیتار برای بچه های افقانی ساز می زنه هم خیلی احساسات آدم رو بر می انگیزه مخصوصا یه بچه کوچولوی تپلی که با بلوز زرد چشماش رو بسته وداره ادای گیتار زدن رو در میاره.......دیدن رقص چوب وشنیدن آهنگ محلی.....شنیدن صدای دف با آواز خوش زن......دیدن تهرانی که توش زندگی می کنیم ولی درست نگاهش نکردیم ببینیم توی کوچه پس کوچه هاش چی میگذره........
.باید گربه های ایرونی که توی کوچه ها دنبال سر وسامان می گردند رو دید...آوازشون رو شنید...گربه هایی که ما ازشون خبر نداریم....

من وگربه های ایرونی

2009-12-01T11:13:00.002+03:30

کدوم دیوونه ای میاد جریان اینکه چه جوری یه فیلم به دستش اومد واون فیلم رو دید وچه حسی داشت مطلب بنویسه؟ اون دیوونه منم!!!
از سختی امتحانم می نالیدم که مامانم گفت بیا بریم بیرون...با غر غر گفتم که ...آخه کجا بریم گفت چه میدونم بریم ویونا.......لباس پوشیدمو وقتی به دم ویونا رسیدیم...پر پر بود...مامانم گفت خوب می خوای بریم رودبار فیلم بگیری همیشه فیلم شادت می کنه.گفتم آخه الان هر چی فیلم توی اکران هست همشون تصویرشون بده......از رو پرده بر میدارن....ولی بریم حالا چی میشه.......
به مغازه ی مورد علاقه ام که همیشه هر چی فیلم می خواستم داشت رسیدیم....چشمم به فیلم نیومانگ قبادی افتاد و یاد اون صحنه افتادم که خاوم ها با لباس های رنگیشون روی سقف خونه های روستایی دف می زدند.
از مغازه دار با کمال نا امیدی پرسیدم:"فیلم جدید بهمن قبادی اومده؟" از افسردگیم بود که حاضر نبودم اسم کامل فیلم رو بگم...
گفت بله کسی از گربه های ایرونی خبر نداره....بفرمایین..مرسی...
مامانم گفت...این همونیه که درباره ی موسیقی زیر زمینیه؟گفتم آره.گفت جالبه حتما قبادی خیلی موسیقی دوست داره که 2 تا فیلم آخرش درباره ی موسیقیه............راست میگی حواسم نبود..
رسیدم خونه داد می زدم....فریاد بیاین با هم فیلم ببینیم بابا....منتظرشون نموندم و رفتم بالا فیلم رو گذاشتم توی دی وی دی و نشستم فیلم رو دیدن.........
مامانم وسط های فیلم اومد بالا که بهم شام بده ...منم محو فیلم....تا سینی رو گذاشت روی میز گفت:آهان آقای بهداد بگو چرا انقدر ذوق زده بودی برای ما وا نستادی....
عصبانی شدم گفتم:مامان ...من که به خاطر بازیگرش فیلم رو دوست ندارم..بازیگر رو به خاطر فیلمش دوست دارم... .اه چرا همچین فکری می کنی اگه قرار بر این بود الان من فیلم محاکمه در خیابان رو دیده بودم........مگه نیومانگ ولاکپشتها پرواز می کنند وزمانی برای مستی اسبهارو برای بازیگرش دیدم؟!!!بدم میاد وقت پدر مادرها فکر میکنند هر چی توی دل بچه شون میگذره می دونن.. (جمله ی آخر رو توی دلم گفتم) مامانم یه نگاه آره جون خودتی بهم انداخت و گفت :خوب حالا از اول بذار ما هم ببینیم........

من خودخواه ودرخت سرما خورده

2009-11-28T10:58:00.002+03:30

از خواب که پا میشم....خمار وخسته......میرم دم پنجره تا با درختم،همسایه ودوستم گپ بزنم.
ازش می پرسم چطوره ؟وچرا دیشب اونقدر به پنجره چنگ می انداخت؟
میگه: باد می اومد سردم شد گفتم ببینم که پتویی داری من بندازم روی خودم...
بی توجه به حرف هاش می گم:می دونی این هفته زندگی من چه قدر تغییر کرده؟
آزرده خاطر میگه نه من که یه درختم اینجا همیشه نشستم.
این هفته برادرم عینکی شد،منم که همیشه رتبه ی 1 بودم الان 2،3 باریه که میشم 7 یا 10..
خوب باز خوبه پا داری...راه میری...
میدونم من که ناله نکردم ز حالم....اتفاقا خوشحالم ..دوست ندارم همیشه تاپ باشم..دوست دارم خاکی باشم
خاکی بودن که به رتبه ی بالا و پایین نیست...
میدونم من بی جنبه ام....جوگیر می شم خودمو می گیرم.
من که از حرفهات سر در نمیارم...وای چه سرده.......
ولی کلا زیاد نباید سر درس به خودم فشار بیارم
میشه یک کم در باره ی من هم حرف بزنیم...اصلا به من توجه نمی کنی تو..مثلا می خوای خاکی باشی؟
عذر خواهی می کنم و به حرفهاش گوش می دم.....ولی نه از ته دل...
من خیلی خود خواهم باید ...ااخلاقم رو بازسازی کنم وبرای درختم پتو بیارم.

شب پر ستاره و جیغ در کافه ی شبانه

2009-11-17T19:44:00.005+03:30

از تخت خوابم بلند شدم. اصلا زبانم از تکرار درس ها دست بر نمی داره......

جیغ ...ادوارد مونش..........بسه دیگه می خوام راحت بخوابم نمی شه.....

کفش های پشمالوی خوابمو می پوشم می رم پایین. از در خونه می رم بیرون. آسمون چرا انقدر عجیبه صاف نیست. شبیه دریا پر تلاطمه.حرکت می کنه...سر درد دارم از کنار کافه ی شبانه ی دم در خونمون می گذرم کسی در هوا ی آزاد بیرون خانه ننشسته...

با لباس خواب خنکم در خیابان راه می روم...کسی در خیابان نیست..می دوم..... می خواهم به چیزی برسم..نمی دانم چیست ...امروز در خانه ای تولد برقرار است ولی من دعوت نیستم.......من بیگانه ام.

می دوم...و می دوم ...از تنها ماندن در وسط این پل بلا تکلیفی می ترسم...همانجا ایستادم ...نه راه پیش دارم نه راه پس...همانجا می ایستم ...جیغ می زنم.......خیالم راحت است دیگر مثل طوطی درسها را بلغور نمی کنم...فکرم آزادانه پرسه می زند.... در خیابان ها در شب پر ستاره شنا می کنم.... به کفه ی شبانه می روم...قهوه ای می خورم وآروم می شم..میرم راحت می خوابم.

ماه و ماهی اش ،ماهی و ماهش

2009-11-12T11:50:00.005+03:30

چشمامو بستم .خسته ام از ماهی های بی بال.
من می خواهم ماهی ام پرواز کند.برود برسد به ماه..
ماه خودش.
ولی او در دریا سرگردان است..
ماهی من از موقعی که از ماه اش جدا شده چشم هایش را بر هم نگذاشته
و ماه هم،... ماه هم از موقعی که از ماهی من جدا شده چهره ی ناراحتش را برای ما عرضه می کند
شب 14 هر ماه، ماه قرص کاملش را به روی زمین می گشاید و دنبال ماهی اش می گردد.
ماهی من اول در تنگش بود .
هر روز به من می گفت که من ماهی تو نیستم.. ماهی ماهم.مرا به دریا بسپر تا پیدایش کنم
به دریا سپردمش.
به او گفتم در دریا ماه اش را پیدا نمیکند . ولی گفتم آنجا ماهش را پیدا نمی کند..فقط عکسش را پیدا می کند.
دمش را تکان داد ورفت.
دریا جای پیدا کردن ماه نیست باید پرواز کنی...........
ماهی ام هنوز چشمش را بر هم نگذاشته.
دیگران می بینند فکر می کنند چشمانش آگاه است .
ولی او ماتش برده.
او پرت پرت است.
ماه هنوز ناراحت مرا نگاه می کند وماهی هم چشمانش را بر هم نگذاشته.

تو سری

2009-11-10T19:54:00.002+03:30

سر کلاس نشسته بودم. معلوم نبود باید بشینم ،برم؟ مشاور اومد تو کلاس و گفت گروه A برن خونه.
نگاهی کردم که منظورم این بود خوب از نیم ساعت پیش که اینجا نشستم نمی شد بگین ما بریم؟
نگاهم رو دید و گفت پس بشینین من الان کارنامه های آزمونتونو براتون بیارم.....
ای وای مهتاب خاک تو سرت با این نگاهات !!!تو افت کردی بدبخت....
زنگ پیش هم معلم زبان گفت برد و دیده ومن افت کردم.
مشاور اومد دو تا زد تو سرم(واقعا زد) گفت تو دفعه ی قبل رتبه ات 1 شده بود الان شدی 7
منم گفتم که خودم که نسبت به خودم پیشرفت کردم.در صدم رفته بالا. بقیه جوگیر شدن از من زدن بالا!
خب زحمت کشیدی ....می خواستی چی کار کنن؟ مثل سیب زمینی فقط پیشرفت تو رو تماشا کنن؟ بیدار شو!!!

نتیجه:افسردگی و تلاش بیشتر. تا ببینیم امتحان فردا چه می شود.خوندم.ولی یه حس استرس...نه من شجاعم ....استرس هم ندارم

2009-11-03T11:18:00.004+03:30

بارون می آد. برین بیرون زیر بارون خوب خیس شین. سرتون رو بالا بگیرین .تو کوچه ی خلوتی برقصین وبپرین تو چاله ها .

چتر نبرین.می خواین چی کار؟

برین با بارون برقصین.

دستاتون رو باز کنین و خنکیش رو بغل کنین...

وای چه حس خوبی........

it's raining

.it's pouring.

the old man is snoring.

he went to bed and bumped his head he never got up in the morning

شعری بود که تو مهد کودک وقتی بارون می اومد می خوندم.یه جورایی شعر به نظرم خشن می آد

کفش ها

2009-11-03T10:49:00.002+03:30

کفش های من خیلی قشنگ هستند بعضی موقع ها توی اتوبوس یا مترو که هستم به جای اینکه بیرون رو نگاه کنم به کفشهام نگاه می کنم. رنگشون سبزه .سبز چمنی.برای همینه که همیشه نمی تونم با بقیه ی لباس هام ستشون کنم.ولی به هر حال می پوشمشون.کاری به اینکه به چی میان به چی نمیان ندارم.
اصولا کفش های کثیف رو بیشتر دوست دارم ،به نظرم اینجوری طبیعی تره .کفش های نو همیشه نو نمی مونن.تا حد مرگم از کسانی که تا روی کفش نوشون یک کم خاک می گیره یا یک لگد کوچولو می خورن،زود عزا میگیرن که وای کفشم کثیف شد!دستمال بر میدارن پاکش می کنند،بدم میاد.دست بردارین!من می پرم توی چاله های آب .کفش هامو پاک نمی کنم..به نظرم کفش مثل جین می مونه هر چه بگذره از عمرش خوشگل تر می شه .کفش های من الان به حد اعلای زیباییشون رسیدن.عالین.تابستون گرفتمشون.و تا آلان تو همه ی چاله چوله ها ی خییابون باهاشون پریدم.
به نظرم آدم ها هم باید مثل کفش های من باشند .با سر برن توی چیز های خطرناک،چیزهایی که ازش میترسن.تا تجربه ی که کسب می کنند توی وجودشون نقش ببنده و اون ها رو مثل کفش های من خوشگل کنه.کسانی که از تجربه می ترسند و کفش وجودشو رو بی تجربه می گذارند به نظر من ترسو میشن.به درد پشت ویترین می خورند.نه به درد دنیای بیرون.مهم اینه که آدم در محیط های بد سالم بیرون بیاید.نه این که از ترس کثیف یا خراب شدن اصلا جرات نکند وارد هیچ محیطی بشود.

وقتی کفاش یک کفش ضد آب برای خودش درست می کند نباید از خیس شدنش بترسد."

”

شال گردن بلند و پیانو زدن توی هوا با کمی لیلی کردن

2009-10-30T12:07:00.002+03:30

دختره خیلی آدم جاه طلبی بود .همین ها باعث می شد که آدم از خود راضی، تشنه ی محبت، و... باشه .از اون دست خصوصیاتی که اگه در وجود یک آدم باشه بعضی موقع ها حرصت رو در میاره .تو خیابون راه می رفت لیلی میکرد سرشو میگرفت بالا .با دستهاش تو هوا پیانو می زد .می خواست بگه آدم متفاوتیه .خوب با این کارهایی که میکرد بود!!! ولی واسه چی؟!همیشه جدل میکرد. مودی بود .بعضی موقع ها خیلی خوشحال بود بعضی موقع ها افسرده .
همیشه می خواست مخالف جریان آب شنا کنه.با همه مخالفت می کرد.
البته عصبی هم بود .زود هیجان زده می شد .جوگیربود.بعد از مدتی کار به جایی کشید که تا یک فیلم می دید مدام ادای بازیگراش رو درمیاورد.دیگه با بقیه مخالفت نمی کرد .دیالوگ فیلم هایی که دیده بود رو بلغور می کرد، به بقیه تحویل می داد .تنها خصوصیتی که هنوز از قبل در وجودش مانده بود مودی بودنش بود .اونم فقط به خاطر اینکه .همش ادای شخصیت های متفاوت رو در می آورد.یک شخصیت عصبی ،یک شخصیت آرام.کلا دورو شده بود.
یه روز فهمید خودشو گم کرده ازبس ادای این واون رو در آورده بود .یاد اون دختری افتاد که راه می رفت تو خیابون تو هوا پیانو می زد.همون دختری که شال گردن بلند دور گردنش می بست .اونی که تیپش هر ماه عوض نمی شد.
تصمیم گرفت بره اون دختر رو پیدا کنه.همه ی جا هایی که فکر می کرد اون دختر رو می تونه پیدا کنه گشت.
پارک ته کوچه،کلاس پیانو،...مغازه ی سر کوچه...همه جا..نبود...
خسته شده بود وباران می آمد .ساختمانی کنارخیابان بود که در پشتی ان باز بود .از در رفت تو تا خشک شود.
وارد که شد ،مدتی طول کشید تا چشمش به نور تاریک اتاق عادت کند .وقتی دیدش متمرکز شد.فهمید که روی یک سن است در یک سالن همایش مخروبه.همان جا ایستاد و تمام شخصیت های فیلم هایی که دیده بود،همه ی دیلوگ ها،مونولوگ ها،سولی لوگ هایشان را ادا کرد.زمان در ذهنش دیگر معنی نداشت.وقتی هر آنچه می دانست را ادا کرد.از همان در بیرون آمد که برود خانه.همانطور که راه می رفت متوجه شد دارد لیلی میکند.انگشانش به طور موزونی حرکت می کند....مثل نواختن...پیانو!!!!
از آن روز به بعد اورا هر روز می توان در ان سالن تئاتر دید .که دارد نمایش اجرا می کند.هر روز خود را گم میکند و دوباره پیدا می کند.

من یک پروانه ی بی عرضه ام

2009-10-27T12:57:00.004+03:30

سر کلاس خلاقیت نمایشی بودم .شش دنگ حواسم به درس بود محو درس بودم.کنار پنجره.نشسته بودم و آفتاب ساعت یک صورتمو نوازش می کرد وحسابی خمار شده بودم.دیدین وقتی آرامش کامل دارین تو دلتون یه حسه خیلی خوب موج می زنه؟! من همون حس رو داشتم .همه ی دل مشغولی هایم رو فراموش کرده بودم وبه درس گوش می دادم.
معلمم داشت وظایف منشی صحنه را به ما توضیحح می داد که حس کردم چیزی دارد پرتو های نور را می شکافد وشعاع های آفتاب رو به رقص وا داشته ..به طرف پنجره که نگاه کردم دیدم پروانه ای دارد خودش را به پنجره می کوبد .مست و با انگیزه ولی با کمال وقار،خود را به پنجره نزدیک می کند به شیشه می خورد و دوباره خیز برداشته و کارش رو ادامه می دهد. یک لحظه با خودم فکر کردم که چرا دارد این کار را می کند؟فهمیدم گلدان شمعدانی که این طرف پنجره است دلش رو برده.
.یاد شعری از منطق الطیر عطار به اسم پروانه ی بی پروا افتادم.همونی که سه تا پروانه بودن که 2 تاشون مدعی عشق به پروانه بودندولی عشقشون واقعی نبود .ولی سومی عاشق واقعی بود و رفت روی شمع نشست و خود با شمع یکی شد.مونده بودم این جزو کدوم یکی از پرونخ ها بودم.به این نتیجه رسیدم که موع چهرم پروانه است داره با تمام وجودش سعی می کنه به چیزی که ی خواد برسه ولی شیشه جلوشو گرفته.من مثل اون پروانه ام می خوام دانشگاه تئاتر بخونم ولی شیشه ای به اسم والدین نمی گذارند!می گن کارگاه آزاد بازیگری برم بهتره.تا اینکه رشته ی اصلیم تئاتر باشه.شاید من بی عرضه ام که نمی تونم شیشه رو بشکنم.ولی دارم سعی خودمو می کنم.هی خودمو می زنم به پنجره تا به گلدون برسم.

یک کنکوری

2009-10-24T16:00:00.004+03:30

من یک کنکوریم.

زندگیم فعلا خیلی استرس داره.مهرم خیلی زود آبان شد.می ترسم.......می ترسم قبول نشم....رشته ام هنره ...می خوام نقاش و بازیگر شم.عاشق رشته ام هستم .ماهه.این وبلاگم واسه خودم ساختم. فکر نکنم کسی بیاد بخونتش ....شاید هم اومد ولی اصلا به من چه... می خوام توش همه چی بنویسم...داستان ....هر چی .....دلم شور می زنه باید درس بخونم ...پس چرا پای اینترنتم ؟؟؟؟؟می خوام خستگیمو با نوشتن تخلیه کنم.........تا سال دیگه که یا قبول شدم یا پشت کنکور موندم بیام ببینم که سال پیشش په حسی داشتم....

الانم باید برم درس بخونم.

جمعی از ایرانیان در مراسم اسکار

2009-10-06T13:50:00.002+03:30

به گزارش BBC
۱۰ کارگردان، نویسنده و بازیگر سینمای ایران به دعوت آکادمی علوم و هنرهای سینمایی آمریکا (اسکار) به این کشور سفر می کنند.
رخشان بنی اعتماد، ابراهیم حاتمی کیا، فاطمه معتمد آریا، امین تارخ، رضا میرکریمی، محمدمهدی عسگرپور، فرهاد توحیدی، مجتبی راعی، علیرضا رئیسیان و مجتبی میرتهماسب اعضای این هیأت هستند که در مجموعه برنامه ای به نام "از نزدیک و شخصی" در لس آنجلس حضور خواهند یافت.
فاطمه معتمد آریا، بازیگر سینما و عضو این هیأت به بی بی سی فارسی گفت که این سفر در پاسخ به سفر ۸ عضو آکادمی اسکار به ایران در زمستان سال ۱۳۸۷ انجام می شود.
به گفته خانم معتمد آریا، دعوت از فیلمسازان ایرانی یک دعوت "کاملا صنفی" است و ربطی به روابط سیاسی دو کشور ندارد.
برنامه "از نزدیک و شخصی" که با همکاری آرشیو فیلم و تلویزیون دانشگاه کالیفرنیا برگزار می شود، به نمایش چند فیلم ایرانی و گفت و گو با دست اندرکاران آن اختصاص دارد.
فیلم هایی چون به همین سادگی (رضا میرکریمی)، بانوی گل سرخ (مجتبی میرتهماسب)، به نام پدر (ابراهیم حاتمی کیا)، سفر به هیدالو (مجتبی راعی)، مادر (علی حاتمی)، پرونده هاوانا (علیرضا رئیسیان)، گیلانه (رخشان بنی اعتماد) و هفت و پنج دقیقه (محمدمهدی عسگرپور) در این برنامه به نمایش در خواهد آمد.
در زمستان سال ۱۳۸۷ سفر گروهی از اعضای آکادمی اسکار به ایران که به دعوت خانه سینما انجام شده بود، مخالفت هایی را در ایران برانگیخت.
جواد شمقدری، مشاور وقت رئیس جمهوری ایران که اکنون به عنوان معاون سینمایی وزیر ارشاد معرفی شده است، در جریان آن سفر گفته بود: "مسئولات سینمایی تنها موقعی حق دارند با اعضای آکادمی اسکار و سینماگران هالیوود جلسه رسمی داشته باشند که آنها به خاطر توهین ها و افتراهایی که به ملت ایران در طی سی سال گذشته روا داشته اند عذرخواهی کنند."
او ساخت فیلم هایی مانند "بدون دخترم هرگز"، "۳۰۰" و "کشتی گیر" را نمونه هایی از توهین سینماگران آمریکایی به ایران دانسته بود.

بی پولی

2009-09-29T10:57:00.002+03:30

فیلم بی پولی ساخته ی حمید نعمت الله به نظر شخص بنده جنبه ی درام آن بر جنبه ی کمدی آن غلبه داشت و من حتی در لحظه هایی که می خندیدم ته دلم خیلی ناراحت و متاثر بودم. با این حال فیلم جالبی بود.از بازی ها بازی بابک حمیدیان رو خیلی عالی بود . (بقیه ی بازی ها هم خوب بود). ولی به نظرم اندکی توش آرایه ی اغراق هم بود ولی این فقط به خاطر خنده دار تر کردن بعصی از صحنه ها بود. سکانس ها طبیعی طرح شده بود و روابط خیلی طبیعی به اجرا در می آمد
در کل به نظرم اگر دنبال فیلمی هستید که فقط در ان بخندید و سرگرم شوید گزینه ی خوبی را انتخاب نکردید
ولی اگردنبال فیلمی می گردید که قدر عافیت را بدانید گزنه ی خوبی است

2009-09-22T19:41:00.003+03:30

به گزارش ایسنا: رسول صدرعاملي نام فيلم جديدش «زندگي با چشمان بسته» را به «يك خاطره بگو حواسمو پرت كن» تغيير داد.تا اواخر هفته تدوين نهايي اين فيلم توسط هايده صفي‌ياري به پايان مي‌رسد و از آغاز هفته‌ي آينده كار صداگذاري توسط محمدرضا دلپاك آغاز خواهد شد.«يك خاطره بگو حواسمو پرت كن» در ادامه فيلم‌هاي قبلي اين كارگردان «ديشب باباتو ديدم آيدا»، «دختري با كفشهاي كتاني»، «من ترانه پانزده سال دارم» اما اين‌بار داستان آن درباره‌ي يك دختر و پسر جوان و ارتباط آن‌ها با والدينشان است.در اين فيلم ترانه عليدوستي، حامد بهداد، فرهاد آئيش، پريوش نظريه، فرهاد قائميان، پولاد كيميايي به ايفاي نقش مي‌پردازند و عاطفه رضوي، الهام پاوه‌نژاد، انديشه فولادوند، آناهيتا افشار، علي مرداني، گلاره شهبازيان، مهدي اسلام‌پور حضور دارند.بنا بر اين گزارش، همچنين رسول صدرعاملي طي روزهاي آينده براي شركت و نمايش فيلم «هرشب تنهايي» در بخش رقابتي جشنواره‌ي فيلم «باكو» عازم آذربايجان مي‌شود.فيلم «هرشب تنهايي» روايت «عطيه» نويسنده و مجري يك برنامه خانوادگي راديوست. او هر روز به سوالات شنوندگان اين برنامه پاسخ مي‌دهد و به آن‌ها توصيه مي‌كند با همسرشان چگونه باشند تا زندگي زناشويي بهتري داشته باشند، عطيه به شهر مقدس مشهد آمده است، اما او درگير مناسبات خود و همسرش است و مشكلي دارد كه حل نشدني است و ...در اين فيلم، ليلا حاتمي، حامد بهداد، مرجان قره‌جه، محسن كريمي، علي بكائيان و تعدادي از بازيگران تئاتر مشهد به ايفاي نقش مي‌پردازند.

2009-09-12T13:53:00.004+04:30

فیلم public enemies فیلمی گانگستری با بازی Johnny DeppوChristian Bale و Marion Cottilard با کارگردانی Michael Mann داستانی واقعی درباره ی اولین فعالیت های FBI در آمریکا است .
این فیلم را Mann پس از 3 سال غیبت ساخته است .شخصیت اصلی فیلم جان دیلینجر با بازی جانی دپ است ، و اسم فیلم در واقع لقبی است که FBI به جان دیلینجر داده است . فیلم به روایت یک سال آخر زندگی دیلینجر می پردازد .
با اینکه فیلم درباره ی خلافکار درجه یک امریکا در دهه ی 30 میلادی است ولی کارگردان فیلم را طوری ساخته است که در طول فیلم بیننده از شخصیت دیلینجر بدش نمی آید .ملت امریکا او را دوست دارد و فقط دولت است که از او متنفر است .... می شود گفت مثل رابین هود .

قسمتی از فیلم که خیلی برای خود من جالب بود قسمتی بود که دیلینجر در سالن سینما نشسته و مشغول تماشاست که یکدفعه روی پرده عکس خودش را می بیند که دارند برای دستگیر کردن او تبلیغ می کنند .بازی Depp در این لحظه به نظر من عالی است.حالت چشمانش و کلا همه چیز درباره ی طرز نگاهش.

last chance harvey

2009-09-11T15:38:00.003+04:30

فیلم last chance Harvey با بازی Dustin Hoffman و Emma Thompson، داستان مرد امریکایی است که برای عروسی دخترش عازم لندن می شود .او در زندگی اش چندین گره دارد، از شغلش راضی نیست، خانواده اش با او رابطه ی خوبی ندارد ، و مهم تر از همه تنهاست.
فیلم روند ظبیعی و دلنشینی دارد و فیلم برداری آن بی نظیر است . سکانس ها بسیسیار زیباست و از منظره های جالب لندن به صورت نکته دار استفاده شده ، دیلوگ ها خیلی روان است و با این که فیلم خیلی افت و خیز ندارد
حوصله ی آدم را سر نمی برد .
این فیلم دارای لحظه های کمدی ظیفی است که در ذهن انسان می ماند ولی بهترین نکته ی فیلم به نظر من طبیعی بودن آن از همه ی لحاظ هاست.

2008-11-20T16:01:00.000+03:30

فيلم پستچي زنگ نمي زند با بازي باران كوثري و محمد رضا فروتن و كارگرداني حسن فتحي در دست توليد است(كارگردان مدار صفر ددرجه وميو ه ي ممنوعه).مي گويند داستان داستاني ترسناك است ودر 3 زمان مختلف نشان داده مي شود .يكي در زمان قاجار، ديگري در زمان كه لمپن ها ي تاثير گذار بر حكومت و كودتا و ماجراي نفت وجود دارند و سومي در زمان خودمان است. همه ي ماجراي فيلم در يك خانه ي بزرگ آجري فيلم برداري مي شود .فيلم برداري از 25 شهريور شروع شده است.بازيگراني كه در نقش افراد قاجار بازي مي كنند شامل :علي نصيريان،رويا تيموريان،.در زمان پهلوي :پانته آ بهرامو امير جعفري و در زمان حال هم كه باران كوثري و محمد رضا فروتنند. آميدواريم دوباره شاهد اثر خوبي از آقاي حسن فتحي باشيم.

2008-10-27T19:51:00.000+03:30

hello i like to dedicate this site to all those movie manias out there اين سايت فقط درباره ي فيلمه

تازه وارد ها

2008-10-27T19:30:00.000+03:30

hello every body i'm new around here but i"ll develop this site in to something goood

thank u